Fuka zaczęła się od mojej fascynacji gliną — materiałem, który ma w sobie coś magicznego. Już w liceum plastycznym czułam, że to ona najbardziej do mnie przemawia, dlatego później zdecydowałam się studiować rzeźbę. Samą materię poznawałam jednak na własną rękę. Był to czas, kiedy nauczyłam się, że glina jest wymagająca — uczy cierpliwości, w zamian odwdzięcza się dużymi możliwościami.

Pracując jako nauczycielka w liceum plastycznym, równolegle działałam przy konserwacji zabytków — ta praca nauczyła mnie szacunku do detali i cierpliwości, ale czułam, że brakuje tu przestrzeni na coś, co byłoby w pełni moje. Chciałam tworzyć coś od początku do końca — bez narzuconych ram.

Początki pracowni były skromne. W niewielkiej przestrzeni uczyłam się pracy z gliną — godziny prób i błędów, czasami wręcz walki z materiałem, który wciąż mnie zaskakiwał. Przekonałam się, że ceramika użytkowa to duże wyzwanie.

Pierwsze warsztaty były spontaniczną decyzją. Ktoś zapytał, czy prowadzę zajęcia, a ja zgodziłam się. Wieść szybko się rozeszła, warsztaty stały się integralną częścią mojej pracy. Z czasem zmieniłam miejsce na takie, które daje mi przestrzeń zarówno do tworzenia, jak i prowadzenia zajęć.

Dziś czuję, że nadszedł zwrot, pojawiła się potrzeba podjęcia nowych wyzwań. Chciałabym wrócić do rzeźbiarskich korzeni i skupić się na większych projektach, balansując pomiędzy surowością a subtelnością.

F u k a, co po japońsku oznacza „wylęganie, wykluwanie”, idealnie opisuje moją drogę — budowanie od podstaw, dojrzewanie i odkrywanie własnej ścieżki.